Reisverslag Amerika 2007: Moab (Dag 15)

Voorbereiding
Route Verslag Foto's Links Contact

Dag 15 - Moab

DatumVrijdag 7 September 2007
PlaatsMoab
HotelBest Western Greenwell
Weer35°C, Zonnig
Afstand377 kmKlik HIER om de foto's te bekijken

Deze ochtend om tien voor zes opgestaan, snel gedoucht. En daarna iets gaan eten in het hotel. Het zat er stampvol, meer dan stampvol zelfs. Er waren zelfs veel mensen al rechtstaand aan het ontbijten. Dat is echt geen reclame voor het hotel. Het ontbijt op zich ook niet trouwens. We hebben gewoon een paar boterhammen met confituur gegeten. En dan zijn we snel terug naar de kamer gegaan, alles ingepakt, uitgecheckt, en om 10 voor 8 zaten we op de baan.

Om uit Salt Lake City te geraken hebben we weer kunsten uit moeten halen. Maar eens we op de autosnelweg zaten, ging het allemaal heel vlot. Het was 4 uur rijden naar Moab en het was bijna heel de tijd gewoon rechtdoor. Spijtig dat ik geen stuurslot bij heb. Want dan had ik de cruise control gewoon bij aangezet en had ik me vanachter in de auto gezet om wat te slapen.

Copper Ridge Dinosaur Trackway

Rond half twaalf zijn we aangekomen bij het eerste punt waar we moesten zijn. Dinosaur Tracks. Het was heel slecht aangegeven, zeg eigenlijk maar niet vanaf de hoofdweg, als je eenmaal op de dirt road bent, dan stond er wel hier en daar een bordje. De dirt road op zich viel goed mee, maar ik weet niet of het met een gewone passagiersauto te doen is, hier en daar gingen de bandensporen serieus naar beneden. Er was ook wat spoorvorming door opgedroogde modder. Eenmaal aangekomen, moesten we nog een kleine 100 meter wandelen, en dan stond er een bordje dat het daar was. Maar we zagen niets. Ik zag voetsporen van iemand anders die er geweest was, en ik was die aan het volgen tot op ongeveer een 500m van dat bord, en het kon gewoon zo ver niet zijn. Uiteindelijk lagen ze vlak bij het bord, maar we hadden er gewoon over gezien. We hebben wel 4 afdrukken gevonden, maar er zouden er nog veel meer in de buurt moeten zijn. Maar we vonden ze gewoon niet direct, en het kon gewoon overal zijn, en het valt ook niet zo hard op. Na 20 minuutjes zijn we terug gegaan. Er waren ook mensen aan het jagen in de buurt, we hoorden regelmatig schoten. We hoopten in ieder geval dat ze ons goed zagen, of als ze het op ons gemunt zouden kunnen hebben, ons helemaal niet zagen.

En dan zijn we verder gereden naar Arches National Park, nog niet om het te bezoeken, maar om ons in te schrijven voor een rangertoer, de Fiery Furnace Walk. Die gaan we dus morgen doen om 10 uur. Hopelijk is het dan nog niet te warm. Want het zou morgen tot 36°C in de schaduw kunnen worden hier. Een serieus verschil met de vorige keer dat we hier waren, want toen was het hier aan het onweren en was het mistig.

Daarna zijn we snel iets gaan eten in de Subway. Het was wel grappig dat we alles hier nog wisten zijn van 2 jaar geleden.

Canyonlands NP: Jeeptour

En om kwart na 1 hadden we een afspraak bij Tag-A-Long tours. Daar hadden we een jeeptour geboekt door Canyonlands National Park. We zouden oorspronkelijk met 6 mensen zijn, maar er zijn er 2 niet komen opdagen. Van wat ik heb kunnen opvangen, hadden ze blijkbaar een vertraging opgelopen bij een andere tour die ze ervoor deden. Maar wel beter voor ons natuurlijk, want nu zat de jeep niet zo vol. We kregen een echte kenner als gids, een zekere Eric Bjornstad, die had ook al een aantal boeken over de omgeving geschreven. Dus dat viel goed mee. We hebben eerst de Potash Road gereden, dat is nog een gewone geasfalteerde weg, waar ook dinosaur tracks te zien zijn (wel maar een paar kleintjes) en indianentekens. De gids wees ons ook nog op een paar interessante trails die je van hieruit kunt doen, waaronder de wandeling naar Corona Arch, maar die hadden we zelf al gepland voor binnen een paar dagen. En het betere werk begon wanneer de Potash Road overging in de Shafer Trail, die ons naar Canyonlands National Park brengt. De uitzichten waren fenomenaal en het viel op dat de gids goed was in zijn vak, hij wist over alles veel te vertellen, en hij stopte ook regelmatig zodat we gemakkelijker foto’s konden nemen. Het was wel spijtig dat we niet langs de Musselman Arch gingen, maar dat was nog eens een omweg van 8 mijl, maar die had ik nog wel graag bezocht, en als ik zelf had gereden, was ik er zeker nog naartoe gereden. Dan zijn we naar boven gereden, het eigenlijke park in. Het nationale park onderhoudt trouwens deze dirt roads niet, dus op sommige plekken zijn ze in een hele slechte staat. Enkel als de weg weggespoeld wordt door overstromingen wordt het hersteld. Daarna zijn we nog de Long Canyon gaan doen, die begint in de buurt van Death Horse Point Valley. Deze weg was nog een stuk minder, en de jeep kraakte met momenten op alle plekken. Maar de uitzichten waren goed. We zijn uiteindelijk wel blij dat we deze toer geboekt hebben. We hadden het gratis kunnen doen door het zelf te rijden, want deze wegen waren allemaal bekend. Maar ik zou het niet durven met onze standaard Trailblazer, die banden zijn hier gewoon niet geschikt voor en kunnen het alleen maar overleven met veel geluk. En het is niet de plek om een band te wisselen. En eigenlijk is het ook geen echte high clearance auto en dat is dan ook niet aan te raden. Technisch leek het me niet zo moeilijk en met een jeep zou ik het wel doen. Maar 1 huren is duurder dan deze toer.

Nadat we dus uitgeschud waren, zijn we eerst gaan inchecken in ons hotel, hetzelfde hotel als de vorige keer. (We hadden eerst een ander gekozen, maar dat bleek na een tijdje toch volzet te zijn en dan had ik geen zin meer om te zoeken.) We zijn in het zwembad gesprongen om eens goed af te koelen, want het is hier goed warm (35c in de schaduw) en dat zijn we niet meer gewoon. Daarna zijn we iets gaan eten en dan hebben we eindelijk onze was gedaan, wat ook tijd werd, maar steeds uitgesteld werd.



All Rights Reserved. Copyright (c) 2005-2019 ronan-veerle.be