Reisverslag Amerika 2007: Durango (Dag 18)

Voorbereiding
Route Verslag Foto's Links Contact

Dag 18 - Durango

DatumMaandag 10 September 2007
PlaatsDurango
HotelQuality Inn and Suites
Weer28°C, Zonnig
Afstand292 kmKlik HIER om de foto's te bekijken

Vandaag om half zeven opgestaan, snel gedoucht, ingepakt (wat wel de moeite was dit keer, omdat we langer op dezelfde plaats waren gebleven) en doorgereden richting Durango. Onderweg hebben we ons ontbijt nog opgegeten om een beetje tijd te sparen. Vanuit de auto hebben we ook nog een bever de weg zien oversteken.

We waren een heel stuk sneller in Mesa Verde National Park dan voorzien. Volgens de routeplanner was het meer dan 4 uur rijden, maar we waren er anderhalf uur sneller. Dat is alleen maar positief natuurlijk. En ik heb zelfs niet te snel moeten rijden. In het park zijn ze nu wel juist bezig met werken aan de wegen, dus daar hebben we nog wel een hele tijd achter gehangen.

Mesa Verde: Balcony House

Dan zijn we naar het visitor center gereden. Daar hebben we de Balcony House Trail geboekt, die is enkel te bezoeken met een ranger. We moesten daar pas om 1 uur zijn, maar het was nog 3 kwartier rijden. Onderweg hebben we nog het Cliff Palace bekeken vanaf een uitzichtpunt, maar we mochten daar zelf niet naartoe gaan, dat is ook enkel met een ranger. Verder hebben we nog de andere view points bekeken. Daarna hebben we nog snel onze lunch opgegeten in de auto, want er was daar geen plaats om te picknicken.

Om een paar minuten voor 1 hebben we ons gemeld bij de ranger (John) en we begonnen met de tour. We waren in totaal met 45 mensen, en dat is ook het aantal mensen dat in dit Balcony House geleefd heeft. Vlak voordat we effectief vertrokken, begon de ranger ons schrik aan te jagen, hoe moeilijk de trail niet is en hoe verschrikkelijk veel trappen we wel niet zouden moeten doen en dat dit op deze hoogte heel moeilijk is etc. Dus we begonnen al een beetje te twijfelen, vooral omdat Veerle wat stijve benen had door de vermoeiende wandelingen van de voorbije dagen. Maar uiteindelijk zijn we wel verder gegaan. En na een aantal trappen stonden we onder het Balcony House. Daar konden we dan inklimmen via een houten ladder en dan moesten we direct door een smalle verbinding en oneven trappen naar de eerste ruimte gaan. So far so good. Dan kregen we een uitgebreide uitleg over alles door de ranger (die ook best grappig was). En daarna volgden nog een paar andere ruimtes. Ondertussen hadden we al wel door dat die ranger verschrikkelijk christelijk was, naar ons gevoel was het er zelfs met momenten een beetje over wat hij aan het zeggen was. En dan moesten we het Balcony House terug verlaten via een hele smalle en lage uitgang. Mijn schouders pasten er eigenlijk net niet door, maar als ik mijn armen vooruit deed, was het geen enkel probleem. Dit hadden ze zo gemaakt omdat het dan gemakkelijk verdedigbaar was (spijtig genoeg is er geen waterbron daar, dus na een paar dagen is het sowieso game over). En dan moesten we via wat ladders en over wat rotsen terug gaan. Maar uiteindelijk stelde het allemaal echt niets voor en werden we voor niets ongerust gemaakt. Veerle heeft nog een kaartje gekregen van de ranger: Honorary Member of the Indiana Jones Club, Special Recognition for Overcoming Fear and Successfully Completing the Balcony House Tour.

Daarna zijn we verder gereden en zijn we alle uitzichtpunten op de Mesa Loop Drive gaan doen. Die waren best interessant, maar er waren er nogal heel veel bij elkaar, en ik was elke keer mijn auto 200 meter aan het verzetten tot aan het volgende punt. Ze hadden hier misschien beter een wandeling van gemaakt. En op het einde van die loop was er nog de Sun Temple, een gebouw waar ze van vermoeden dat het een tempel in aanbouw was, en die ook 1 van de grootste gebouwen van de omgeving moest worden. Maar ze zijn er om een onbekende reden mee gestopt, waarschijnlijk had het veel te maken met het feit dat ze een paar jaar allemaal weg waren uit die omgeving.

Mesa Verde: Cliff Palace

En als laatste hebben we nog het Tree Spruce House bezocht. Dat is het best bewaarde gebouw uit de omgeving en daar mag je naartoe gaan zonder ranger. Eerst moet je nog wel een redelijke afdaling doen om er te geraken, omdat je de vallei over moet. Het was inderdaad wel de moeite om die wandeling te maken. En ze hadden er ook half en half een pithouse, een soort overdekte put waar ze overwinterden, gerenoveerd (ze hebben wel een paar typische dingen weggehaald spijtig genoeg) en daar kon je dan ook in klimmen.

En dan zijn we verder gereden naar ons hotel, het was ook al 5 uur gepasseerd. Onderweg hebben we nog wel een goede plensbui over ons gehad. Maar eenmaal aangekomen in Durango was daar niets meer van te zien. We hebben ingecheckt in het hotel en zijn al eens naar het beginpunt gereden van onze uitstap van morgen. Op die manier verliezen we daar morgen geen tijd mee want we moeten al vrij vroeg op pad. Daarna zijn we nog iets gaan eten in Denny’s.



All Rights Reserved. Copyright (c) 2005-2019 ronan-veerle.be