Reisverslag Amerika 2007 : Scottsbluff (Dag 3)

Voorbereiding
Route Verslag Foto's Links Contact

Dag 3 - Scottsbluff

DatumZondag 26 Augustus 2007
PlaatsScottsbluff
HotelCandlelight Inn
Weer35°C, Zonnig
Afstand403 kmKlik HIER om de foto's te bekijken

Ik was al wakker om 5 uur, waarschijnlijk omdat het tijdsverschil nog niet verwerkt is. Dus nog even tv gekeken en wat sites bezocht totdat het half zeven was, en tijd om op te staan. Voor ontbijt zijn we terug gegaan naar Longz, het restaurant van het hotel. Helaas was het ontbijt niet in de kamerprijs inbegrepen. We hebben allebei pannenkoeken genomen met een warme chocomelk.

Register Cliff

Om 9 uur zijn we eindelijk vertrokken, dat was later dan gepland, maar vandaag ging het sowieso een rustigere dag zijn, dus dat maakte niet echt uit. We zijn eerst via een scenic road naar Loveland gereden. Het landschap was fantastisch, maar Loveland zelf was vergane glorie. In de jaren 60 moet het daar fantastisch geweest zijn, maar huizen opnieuw verven was blijkbaar een overbodige luxe, het zag er dus allemaal nogal troosteloos uit. We hebben er in ieder geval wel goedkoop kunnen tanken.

Daarna zijn we de autosnelweg opgereden. Daar hebben we 3 uur de meest saaie route ooit gevolgd, constant tussen de prairie, dus veel meer dan wat gras hebben we niet gezien. Ze verwachten daar blijkbaar trouwens wel veel noodweer, op heel veel plekken is het voorzien dat de autosnelweg afgesloten kan worden.

Dan zijn we naar Guernsey gereden, daar in de buurt passeert de Oregon Trail. Dit is een route die pioniers 150 jaar geleden hebben gevolgd om naar de staat Oregon te gaan. Eerst zijn we de Oregon Trail Ruts gaan bekijken. Toen we de deur van de auto opendeden viel de warmte echt op ons, we hadden het niet echt gemerkt, maar het was ondertussen al de 35°C gepasseerd. Je kan daar nog steeds zien waar ze met hun paard en kar gepasseerd zijn. Hun wielen zijn op bepaalde plekken tot een meter diep in de grond gesleten. Daarna zijn we naar Register Cliff gereden, een paar kilometer verderop. Daar liep de route naast een rotsformatie en veel pioniers konden het niet laten om hun naam in de rotsen te graveren. Ze hebben wel grote stukken achter hekken moeten zetten, omdat veel mensen ook hun naam er begonnen bij te schrijven, wat natuurlijk niet de bedoeling was. Veel langer dan een half uur hebben we niet doorgebracht op beide plaatsen, maar het was een goede afwisseling met al het autorijden.

Fort Laramie

Daarna zijn we verder gereden naar Fort Laramie, een fort dat in 1856 opgericht was om de Oregon Trail te beveiligen, en om pelzenhandel te drijven. Er is in de buurt nooit echt veel gevochten. Toen we daar aankwamen hebben we eerst wat koekjes gegeten in de auto. We hadden geprobeerd om onderweg iets te vinden om te lunchen, maar alle dorpjes die we tegenkwamen waren om ter triestigst, dus we hadden niets gevonden. En dan terug de hitte in om het fort te bezoeken. We maakten daar nog een praatje met een figurante die daar rondliep en ze vertelde veel over de geschiedenis. We hebben de meeste gebouwen bezichtigd maar de meest afgelegen gebouwen hebben we wel overgeslagen, omdat we veel te veel last begonnen te krijgen van de hitte, en we probeerden ook zolang mogelijk in de schaduw te blijven.

Vervolgens zijn we Scotts Bluff National Monument gaan bezoeken. Dit is een geheel van grote “rotsen” die de pioniers in de tijd gebruikten als herkenningspunt, zodat ze wisten hoe ze moesten wandelen. Eigenlijk is de top van de rotsen het niveau waar het aardoppervlak een paar miljoen jaar geleden was, maar een groot deel is door erosie weggevoerd. En nu nog worden die rotsen elk jaar een stuk kleiner. Dus we hebben geluk dat we het nu al zijn gaan bezoeken, binnen een miljoen jaar is er misschien niets meer. We zijn ook nog naar de top van Scotts Bluff NM gereden en hebben daar via een paar kleine trails van het grote uitzicht genoten.

Rond half zes zijn we verder gereden en ons hotel, Candlelight Inn, gaan zoeken, wat niet zo eenvoudig was, want de GPS vond de juiste straat niet. Maar na een tiental minuten zoeken hadden we het toch gevonden. Ik heb nog nooit zo’n rommelige hotelreceptie gezien als daar, het lag daar echt vol rommel en we begonnen al een beetje spijt te krijgen dat we daar geboekt hadden, want we vreesden het ergste voor de kamer. Maar dat viel heel goed mee, de kamer was heel goed verzorgd en er zat ook een ijskastje en een microgolf in. Ze stond wel vol met kitsch en zegswijzen die ze over de jaren heen verzameld hadden waarschijnlijk.

Rond half zeven zijn we iets gaan zoeken om te eten, wat niet meeviel, want de meeste restaurantjes bleken gesloten te zijn. Maar uiteindelijk toch iets gevonden, Country’s Kitchen, en daar hebben we allebei kip met rijst en zoetzure saus besteld. Het was best lekker. Alleen hebben we veel te veel cola gekregen. We hadden allebei een glas gekregen, maar daarna kwamen ze nog een karaf van een liter cola brengen. Die hebben we zelfs niet aangeraakt, want de glazen op zich waren al redelijk groot.



All Rights Reserved. Copyright (c) 2005-2019 ronan-veerle.be